Je ziet het niet zoveel meer, zo’n agressief uitziende hond met een halsband met metalen punten erop. Daar wil je geen ruzie mee krijgen! Maar er zit een ander verhaal achter dan ik dacht. Het begint met de échte herdershond: in bergachtige gebieden zoals Anatolië zijn schaapskudden, wolven en beren. Vanuit het schaap gezien is dat geen gunstige omgeving, schapen hebben bescherming nodig. Een herder kan meegaan, maar dat is niet zo logisch als het lijkt: je bent lang weg uit de bewoonde wereld. In dat soort onherbergzame gebieden gebruiken ze herdershonden. Speciale rassen zijn gefokt die hiervoor geschikt zijn. Sterk. Waaks.
Wat zijn nu de écht goede eigenschappen, en hoe krijg je die? Herdershonden worden opgevoed tussen de schapen. De echte goede herdershond voelt zich één met de schapen, hij verdedigt niet voor zijn baas, maar hij verdedigt zijn familie. Opgeven is geen optie. Wist je ook dat herdershonden moeilijk te onderscheiden zijn van de schapen? Vanaf een afstandje lijkt het een kudde schapen die een eenvoudige prooi is. Maar als de wolf dichterbij komt, komt er opeens een bekwame verdediger tevoorschijn. De wolf zal eerst die verdediger moeten overwinnen. En dan – als alles voor de kudde verloren lijkt – op het moment dat de wolf met een definitieve aanval naar de keel van de herdershond grijpt, zal hij bijten in stalen pinnen…
Zondag gaat het over Jezus die zich de Goede Herder noemt, dus wij zijn Zijn schapen. Voelen wij ons net zo veilig als de schapen beschermd door de herdershond?
Hugo Logmans
