Inmiddels zitten we alweer midden in de lijdenstijd, of ook wel de veertigdagentijd. Misschien heb je een manier bedacht om extra aandacht te besteden aan de lijdenstijd of vast je zelfs.
In de oosters-orthodoxe kerken wordt het vasten bijzonder serieus genomen: 50 dagen lang wordt er een strikt veganistisch dieet aangehouden en worden snacks, luxeproducten en alcohol vermeden om te leren afhankelijk te zijn van God alleen. Wat ik hier zo mooi aan vind, is niet alleen de rigoureuze toewijding (daar kunnen wij denk ik nog wel wat van leren), maar het feit dat het met de hele gemeenschap gedaan wordt. Jíj vast niet, de Kérk vast. Zo kunnen we ook naar de Fontein kijken: wij zijn één gemeenschap, één gemeente. Jij bent niet alleen op weg naar Pasen, we zijn dat samen.
Zo mogen we ook naar de gebeurtenissen in ons leven kijken. Wanneer ik worstel met iets, worstelen we er samen mee. Wanneer ik iets geweldigs heb meegemaakt, hebben we dat allemaal. Maar het werkt ook andersom. Wanneer mijn geloof wankelt, mag ik meeliften op het geloof van de Kerk. Wanneer ik mij te slecht voel om voor God te kunnen verschijnen, dan ontvang ik nog steeds Gods genade in de Kerk. God draagt ons, zorgt voor ons in de Kerk en daarin mogen we helemaal opgaan. Ik hoop dat we die gedachte vast mogen houden in deze tijd naar Pasen toe.
Laten we danken voor
- de gemeenschap die om ons heen staat
- onze nieuwe plek in Apeldoorn waar samen een nieuw hoofdstuk mogen starten
Laten we bidden voor
- de eenheid in de Fontein
- de vrijmoedigheid om onze levens met elkaar te delen
- de mensen die het moeilijk vinden om naar de kerk te gaan om welke reden dan ook
- de aandacht om naar elkaar om te zien
- de eenheid onder kerken
Hartelijke groet,
Tabitha van Uden-Moes
